Śródmiejski Ośrodek Kultury

VIII PRZEGLĄD TEATRÓW JEDNEGO AKTORA

Powróćmy jak za dawnych lat

Plenerowy koncert inauguracyjny na Małym Rynku
1.07. Wtorek godz. 20.30

Wykonawcy:
Nina Repetowska, Jacek Wójcicki, Łukasz Lech, Halina Jarczyk, Paweł Bieńkowski
Pomysł koncertu i scenografia: Łukasz Lech

Rozpoczęcie tegorocznego VIII Przeglądu Teatrów Jednego Aktora "Krakowski Teatr Faktu i Jego Goście" będzie nietypowe. Widownię przenosimy na Mały Rynek, gdzie Babcia Malina będzie raczyła nas łakociami, a sceną stanie się balkon Kamienicy Lamellich, w której ma swoją siedzibę Śródmiejski Ośrodek Kultury. Na podróż w czasie, w szalone lata dwudzieste ubiegłego wieku, zabierze Państwa Nina Repetowska i jej specjalny gość - Jacek Wójcicki. Znów na chwilę ożyje atmosfera towarzysząca przed laty spektaklom kabaretowym, koncertom znanych polskich artystek i artystów sceny. Specjalnie dobrany na ten wieczór repertuar, wyciśnie nie jedną łzę wzruszenia, ale i uśmiech radości. A hejnał z Mariackiej Wieży zabrzmi w tę koncertową godzinę jakby dostojniej i pewnie przywoła nas z kolorowego snu do lipcowego wieczoru, jaki spędzać będziemy pod - miejmy nadzieję - rozgwieżdżonym nad Krakowem lipcowym niebem. Tym muzycznym spektaklem zapraszamy na kolejne przedstawienia, które, podobnie jak w poprzednich latach, rekomenduje Nina Repetowska i jej Krakowski Teatr Faktu. Nad sprawnym przebiegiem czuwać będą Monika Dudek i niezawodny, niezastąpiony Łukasz Lech.

"Lilka" - Maria z Kossaków Pawlikowska-Jasnorzewskai
Nina Repetowska

3 VII, godz. 19.00

Monodram autorski Niny Repetowskiej (w dwóch odsłonach)
Scenariusz i wykonanie: Nina Repetowska
Konsultacje reżyserskie: Katarzyna Deszcz
Opracowanie muzyczne: Paweł Bieńkowski, Tadeusz Mitka
"Lilka" to monodram oparty na listach i wierszach jednej z największych polskich poetek, Marii z Kossaków Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Tylko autorka scenariusza, Nina Repetowska, wie, jak powstawał i ile osób, dla których Ród Kossaków wciąż wiele znaczy, miało wpływ na jego powstanie. Nie można pominąć w tym miejscu nieżyjącego już dr Kazimierza Olszańskiego, który właśnie Ninie Repetowskiej ofiarował książkę z opracowanymi przez siebie listami Jasnorzewskiej, pochodzącymi z lat 1928-1945. Dlaczego Ninie? Potem były spacery po dzikim ogrodzie Kossakówki, jakie Nina odbywała o różnych porach - nie tylko roku Kogo tam spotykała, z kim i o czym rozmawiała? Tego nigdy i nikomu nie zdradziła. Powstał jednak monodram, pełen poezji i magii, który unosi widzów w światy niedosięgłe. I kiedy już sięgamy po czarkę z ambrozją, by wychylić z cudowną Lilką toast miłości, nagle budzimy się z malowniczego snu przy łóżku umierającej, wyniszczonej chorobą, poetki. Wracamy do szarej rzeczywistości skatowani i pozbawieni złudzeń. Ratunkiem są jednak wiersze Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, zawsze pełne miłości, radości, po które sięgniemy po spektaklu częściej i chętniej.

"Posag Miłości" według Gabriela Garcii-Marqueza
Larysa Kadyrowa

8 VII, godz. 19.00

(Narodowy Akademicki Dramatyczny Teatr im. Ivana Franko w Kijowie)
Reżyseria: Aleksiej Kużelnyj
Scenografia: Roksana Czepielik
Larysa Kadyrowa gościła już na scenie Śródmiejskiego Ośrodka Kultury. Fenomenalna gra aktorska i ciepłe przyjęcie przez krakowską publiczność sztuki "Sarah Bernhardt", mimo iż monodram przedstawiany był w języku ukraińskim, zadecydowały o zaproszeniu artystki na nasz VIII Przegląd Teatrów Jednego Aktora. W lipcu Narodowa Artystka Ukrainy Larysa Kadyrowa, związana z Narodowym Akademickim Teatrem Dramatycznym im. Ivana Franko w Kijowie, przedstawi monodram "Posag miłości" oparty na utworze Gabriela Garcii Marqueza "Miłosna odpowiedź mężowi w fotelu". Grę aktorki charakteryzuje bogata polifonia uczuć i psychologicznych sytuacji, które tworzy na scenie. Larysa Kadyrowa to artystka o niezwykłym, wręcz niewiarygodnym temperamencie. Wytworność ruchów i gestów scenicznych, wibracje aksamitnego głosu to cechy, które wyraziście wyróżniają ją spośród współczesnych ukraińskich aktorek. W "Posagu miłości" paradoksalnie łączy subtelną grę z burzliwą emocjonalnością. Aktorka przeżywa na scenie tragedię kobiecej samotności jak swoją osobistą. Ale nie płacze nad nią. Przezwycięża samotność siłą charakteru i twórczą kobiecą wolą.

Matematyka miłości według Ester Vilar
Małgorzata Zajączkowska

10 VII, godz. 19.00

Przekład: Jacek Kaducza
Reżyseria: Alicja Albrecht
Muzyka: Astor Piazzolla
Reżyseria światła: Maciej Imielski
To przejmująca opowieść o odkrywaniu kolejnych masek Sztuki przybieranych w życiu przez człowieka i aktora.

Roberta Gomez Dawson - wielka gwiazda sceny argentyńskiej postanawia rozstać się z teatrem, ponieważ kilka godzin wcześniej dostała wiadomość, ze skrywany przez lata związek z mężczyzną jej życia, zakończył się. Ukochany umarł. Aktorka wychodzi na scenę pożegnać się z widzami. Wreszcie chce powiedzieć prawdę o sobie, swoim związku z ukochanym mężczyzną, o błędach w postępowaniu z partnerami. Powołuje się na regułę matematyki miłości, gdzie jedna z granych przez nią bohaterek, stosując te zasady, zdobyła mężczyznę. Ale czy manipulując swoimi uczuciami i udając przed ukochanym-nawet jeżeli go zdobędziemy-czy będziemy szczęśliwi?

Dużo prawd o życiu, kobietach i jak bezbronni jesteśmy w obliczu prawdziwej miłości. Utwór słodko-kwaśny, z muzyką tang Astora Piazzoli.

"Niegdyś Ofelia" - na motywach monodramu Stanisława Wyspiańskiego "Śmierć Ofelii"
Nina Repetowska

15 VII, godz. 19.00

Projekt i wykonanie: Nina Repetowska
"Niegdyś Ofelia", to monodram Niny Repetowskiej oparty na motywach monologu Stanisława Wyspiańskiego "Śmierć Ofelii". Spektakl powstał w Roku Stanisława Wyspiańskiego i stanowił hołd aktorki złożony Wielkiemu Mistrzowi Sztuki. Spektakl rozpoczyna szum deszczu i wtargnięcie na salę wzburzonej kobiety - aktorki, której nie przyznano roli Ofelii w przygotowywanym właśnie przez jej męża spektaklu. A przecież, któż w tej roli może być lepszy od niej?! Aktorka w momencie przeistacza się w postać z chwili na chwilę popadającej w szaleństwo Ofelii. Hipnotyzuje publiczność gestem, słowem, spojrzeniem. Jeden ruch ręki - jakby czarownica rzucająca uroki - zabarwiony magicznym słowem i jesteśmy na kwiecistej łące, słyszymy trele skowronka. To w końcu nad nieokiełzaną rzeką, w nurcie której kończy się ziemska wędrówka Ofelii. Kiedy czyni krok ku wiecznej otchłani, niejeden zastanowi się, czy nie skoczyć na ratunek pięknej kobiecie Zniechęci go grymas szaleństwa na twarzy Ofelii, która pewnie pociągnęłaby za sobą niejednego szaleńca omotanego poetycką grą sceniczną Niny Repetowskiej. Tylko nieustający szum deszczu sprowadza nas do rzeczywistości - ale też teatralnej. A za drzwiami teatralnej sali toczy się inne życie, lipcowy wieczór kusi zapachem kawy W ten wieczór popisze się też monologiem z książki Doroty Terakowskiej podopieczna Niny Repetowskiej - Ewa Konieczna, uczennica VIII LO im. Stanisława Wyspiańskiego. Po spektaklu zapraszamy publiczność do dyskusji o najbardziej frapującej formie scenicznej wypowiedzi jaką jest monodram.
Spotkanie poprowadzi teatrolog Małgorzata Lech.

Zamarznięta
Ewa Szykulska

17 VII, godz. 19.00

Spektakl warszawskiego teatru "Wytwórnia"
Wykonanie: Ewa Szykulska
Scenariusz i reżyseria: Paweł Sala
Scenografia: Katarzyna Jarnuszkiewicz
Muzyka: Marcin Krzyżanowski
Zaczynem do monodramu "Zamarznięta", pióra Pawła Sali, stała się autentyczna historia o aktorce, która zmarła w swym mieszkaniu i przez wiele dni nikt nie zauważył jej zniknięcia. W rolę prowincjonalnej aktorki, która ma świadomość kresu życia, wcieliła się Ewa Szykulska. Główna bohaterka dokonuje przed widzami swoistego rachunku sumienia, z życia wypełnionego wprawdzie licznymi towarzyskimi spotkaniami, mężczyznami, ale też skażonego alkoholizmem i wiecznym konfliktem z matką, a w końcu samotnością. Choć z drugiej strony, jej życie poświęcone było teatrowi, sztuce scenicznej. A aktorstwo to gra, która z wolna przechodzi ze sceny i wkrada się w Zycie prywatne aktorki, stwarzając solidny, schizofreniczny, stan rzeczywistości przemieszanej z kreowaną fikcją. Spektakl wypełniony jest smutkiem i dramatem niespełnionych artystycznych ambicji kobiety. Takie dramaty, właściwe każdemu ambitnemu człowiekowi, który nie czuje się spełnionym, dopadają nas na każdym kroku. Wręcz osaczają! W jednej z recenzji podkreśliłem zdanie: "Spektakl byłby banalną historią o zapijaczonym końcu prowincjonalnej aktorzycy, gdyby nie gra Ewy Szykulskiej".

Mój dzikus
Justyna Sieńczyłło

22 VII, godz. 19.00

Spektakl warszawskiego teatru "Kamienica"
Wykonanie: Justyna Sieńczyłło
Reżyseria: Emilian Kamiński
Scenariusz: Emilian Kamiński i Jan Jakub Należyty
Muzyka: Marek Kulikowski
Scenografia: Jolanta Pachowska
Oprawa graficzna: Barbara Frąckowiak
Monodram "Mój dzikus" prezentowany przez Justynę Sieńczyłło, napisany przez Emiliana Kamińskiego i Jana Jakuba Należytego, powstał po sukcesie przedstawienia "W obronie jaskiniowca". W tamtym monodramie Emilian Kamiński opowiadał o kobietach, a w proponowanym Państwu - Justyna Sieńczyłło (prywatnie żona Emiliana Kamińskiego) opowiadać będzie o mężczyznach. Opowieść snuta przez aktorkę o życiu kobiety i mężczyzny jest wciągająca i zabawna. Ewelina, bo tak ma imię główna bohaterka, opowiada o swym mężu, którego nazywa dzikusem - jakby nie miał swojego imienia! Swym postępowaniem, czyli bezzasadnymi wydatkami, głównie na kosmetyki, doprowadza do tego, ze on musi zrezygnować z marzenia swego życia-zakupu wiertarki udarowej, bez posiadania której każdy mężczyzna jest nie w pełni wartościowym. Ba, mało tego! Ewelina opanuje żeńską część widowni gamą dobrych rad, jak zapanować nad "dzikusami", bo przecież zazwyczaj każda z dam posiada władanie przynajmniej nad jednym z nich, jeśli nie nad małym "stadkiem". A na usprawiedliwienie jest tylko jedno, ze całą historię wymyślili i spisani mężczyźni.

"Patty Diphusa" według Pedro Almodovara
Ewa Kasprzyk

24 VII, godz. 19.00

Wykonanie: Ewa Kasprzyk
Tłumaczenie: Hanna Torrent-Piasecka
Adaptacja tylko i wyłącznie dla Ewy Kasprzyk: Remigiusz Grzela
Reżyseria: Marta Ogrodzińska
Make up: Hubert Grabowski
Czy rola w filmie "Bellisima" Artura Urbańskiego spowodowała, że Ewa Kasprzyk zapragnęła zagrać monodram oparty na tekście Almodóvara? Krytycy twierdzili, że "wykreowała postać niemal wyjętą z filmów Almodóvara". Adaptację monodramu napisał Remigiusz Grzela, autor, którego "teksty są próbą penetracji kobiecej psychologii". Ewa Kasprzyk w monodramie "Patty Diphusa" wciela się w postać porno gwiazdy, ustami której Pedro Almodóvar, w latach 80-tych wyrażał w felietonach swe filozoficzno-moralizatorskie poglądy. Kiedy spotykamy Patty, jej kariera dobiega końca. O swym życiu opowiada barwnie i dowcipnie do momentu, w którym wyznaje, że się zakochała. Staje się wtedy sentymentalną kobietą, wypełnioną uczuciem miłości do zwykłego człowieka. Spektakl jednych oburzy, innych odurzy, niejednemu może wyciśnie łzę. W jednej z recenzji, po wystawieniu "Patty Diphusa", napisano: "Otrzymać zgodę Pedro Almodóvara na zrealizowanie sztuki opartej na jego tekstach to już nie lada wyczyn. Ale wystawić ją potem w polskim teatrze to dopiero sztuka". No tak Mimo wszystko monodram Ewy Kasprzyk żyje i jest prezentowany, a publiczność nagradza artystkę niekończącymi się owacjami. Jak będzie na naszej scenie - zobaczymy!

"Hefajstos"
Nina Repetowska

29 VII, godz. 19.00

Monodram autorski Niny Repetowskiej
Scenariusz i wykonanie: Nina Repetowska
Akompaniament: Paweł Bieńkowski
Scenografia: Łukasz Lech
Nie chce się wierzyć, ale coraz mniej osób pamięta czasy, kiedy w Krakowie, w Klubie pod Jaszczurami, działał Studencki Teatr Piosenki "Hefajstos", którego kierownikiem artystycznym była Nina Repetowska. W swym monodramie pt. "Hefajstos", przypomina piosenki z krakowskich teatrów studenckich z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, opowiada o wydarzeniach i ludziach z tamtych sztuką pisanych dni. Choć żyło się siermiężnie, a nad wszystkim czuwała wszędobylska cenzura, to tętno artystycznego życia nigdy w Krakowie przecież nie zamierało. Wówczas dbali o to m.in. Wincenty Faber, Zbigniew Korwin-Piotrowski, Leszek Długosz, Roman Kowal, Marian Nawrocki, Krzysztof Szwajgier, Andrzej Zarycki, oczywiście Nina Repetowska i wielu, wielu innych nadal trzymających rękę na pulsie - dzisiaj czasami cierpiącej na nadciśnienie - kulturze naszego miasta. Niektórzy już odeszli "śpiewać Panu na harfie, śpiewać Panu na lirze". Tylko kowal Hefajstos, "co miał złamaną nogę", spogląda z Olimpu z radosnym uśmiechem, uderzając rytmicznie w kowadło, bo przecież "właśnie on jedyny był pracującym Bogiem...". Po spektaklu zapraszamy na pożegnalną lampkę wina.