Anna Treter

Anna Szałapak

Stare Dobre Małżeństwo

Janusz Radek

Wojciech Gąssowski

Anna Jurksztowicz

Śpiewa Anna Jurksztowicz

Rozpoczęła swą karierę piosenkarską już w wieku szkolnym w zespole muzyki dawnej "Musicus Poloniensis", pod opieką prof. Henryka Boskara. Później ucozno ją śpiewu klasycznego w Średniej Szkole Muzycznej w Szczecinie. Zafascynowana jazzem i muzyką pop rozstała się ze stylem belcanto. W 16. roku życia zaczęła już śpiewać na estradach obok polskich gwiazd. W latach 80. została solistką jazzowej grupy wokalnej "Music Market", specjalizującej się w muzyce gospel i spirituals. Następnie rozpoczęła współpracę z poznańskim zespołem "Spirituals and Gospel Singers". Z tymi właśnie zespołami rozpoczęła cykl nagrań dla archiwum Polskiego Radia. Wyjeżdzali również razem na koncerty do Szwecji, Rosji, Niemiec. W 1985 r. już jako solistka otrzymała I. nagrodę w czasie KFPP w Opolu w "Konkursie Premier" za piosenkę "Brylantowy kolczyk", otrzymała wtedy także ważną nagrodę im. Karola Musioła. W następnych latach właśnie na festiwalach w Opolu zdobywała wiele nagród i wyróżnień, za interpretację znanych piosenek jak np. "Stan pogody", "Muszelko ratuj", "Ja samba". Reprezentowała piosenkę polską na wielu festiwalach m.in. w Sopocie, Dreźnie, Curacao, Jurmala, Siracuza, Kairze. Jurksztowicz nagrała również wiele piosenek do filmów i znanych seriali jak choćby "Na dobre i na złe", "Czułość i kłamstwa", "Matki żony i kochanki". Od dłuższego czasu występuje z programami rozrywkowymi dla dzieci. Nagrywa także piosenki do filmów dla dziecięcej publiczności. Jest wydawcą, producentem, nagrywa płyty. Jej firma "Si-music" promuje twórczość znakomitego kompozytora Krzesimira Dębskiego. Krzesimir to mąż Anny, mają czwórkę fantastycznych dzieci o dość oryginalnych imionach "Tolisław", "Radzimir", "Dobromiła", "Maria". Podróżują razem po świecie najczęściej krążą między Polską, a Ameryką. Anna przyjedzie do nas w dniu 29 marca 2009 roku. A może przyjedzie z rodziną? Serdecznie zapraszamy

Nina Repetowska - Krakowski Teatr Faktu

Majka Jeżowska

Stan Borys

Magda Umer

Jacek Fedorowicz

Stanisław Sojka

Michał Bajor

Iga Cembrzyńska

Krzysztof Daukszewicz

Marcin Daniec

Wawele

Krzysztof Piasecki

Tadeusz Drozda - Dyżyrny Satyryk Kraju

Alosza Awdiejew

Tadeusz Ross

Jan Pietrzak

Andrzej Rybiński - Nie liczę godzin i lat

Joanna Rawik

Andrzej Dąbrowski - dojrzałość wyszeptana

Andrzeja Dąbrowskiego można uznać za człowieka renesansu. Gra na perkusji, komponuje śpiewa, bierze udział w wyścigach samochodowych, podróżuje, fotogra-fuje, pisze reportaże, a wszystko czyni z pasją! Wykształcenie muzyczne odebrał w Krakowie, z liceum muzycznego przeszedł do PWSM i zamierzał zostać pianistą, a został perkusistą. Na prośbę profesora Józefa Stojki, który uznał go prawie za geniusz poczucia rytmu, zmienił kierunek uczenia. Profesor podarował mu podręcznik do gry na perkusji z dedykacją: „Najzdolniejszemu Z klasy perkusji” - Andrzejek nie zawiódł Profesora i ciągle TRWA! I to jak wspaniale. Już w czasie studiów zachwycał się jazzem i zaczął tworzyć zespoły jazzowe.

Jednocześnie był na etacie orkiestry Filharmonii Krakowskiej, z którą występował na festiwalach „Warszawska Jesień”! Wyjechał w świat i rozpoczął drogę kariery jazzowej .Grał w najlepszych klubach z największymi artystami, takimi jak Stan Getz, Jon Hendricks, Joh Griffin, Josefine Baker.

W Polsce również tylko z najdoskonalszymi pracuje, między innymi z Wrób-lewskim, Urbaniakiem, Śmietaną, Muniakiem, Nahornym. Onegdaj grał w Szwajcarii w sekstecie Kurta Wailla, i to Kurt zmusił go do śpiewania i nazwał „polskim Tomem Jonesem”. Tak się zaczęło piękne śpiewanie perkusisty. Pisali dla niego Osiecka, Kofta, Młynarski, wszyscy pamiętamy piosenki „Zielono mi”, „Do zakochania jeden krok”, Sowicie posypały się festiwalowe nagrody Opole, Sopot. Tytuł najlepszego piosenkarza roku. Potem praca w radiu programie III audycja „Trzy Kwadranse jazzu”. „Z wokalistyką na ty”. Nagrał Dąbrowski ponad 150 piosenek, ale nigdy nie zdradził jazzu. Słyszę go często w radiu, jest w doborowej formie, śpiewa piosenki z ostatniej płyty zatytułowanej „Szeptem”. Piosenki miłe dla ucha, delikatne, w stylu Franka Sinatry. To album okolicznościowy dla uczczenia 50-lecia kariery muzycznej i 30 lat kariery piosenkarskiej .
Bardzo cenię Dąbrowskiego za urok osobisty i inteligencję. Przyjedzie do nas 25 kwietnia wraz najnowszą płytą i wyszepcze nam swoje najpiękniejsze piosenki.
Zapraszamy
Nina Repetowska
Krakowski Teatr Faktu

Ludzie estrady-Skaldowie

Andrzej i Jacek Zielińscy – fantastycznie śpiewający muzycy założyli w Krakowie w 1965 r. grupę o nazwie „SKALDOWIE”. Ich pomysł na życie wśród muzyki i z muzyką, przyniósł im sławę i ogromną sympatię publiczności, która ich kocha i bacznie obserwuje poczynania artystyczne.
Wygrywali Ci chłopcy z Krakowa „Giełdy piosenki” i „Festiwale piosenki”, otrzymywali wiele prestiżowych nagród, jak choćby nagroda dla Andrzeja Zielińskiego za przebój „Medytacje wiejskiego listonosza”, czy też nagroda dla Jacka Zielińskiego za kompozycję „Harmonia świata” (Opole 1990 r.). Występowali „Skaldowie” w wielu krajach europejskich i wielokrotnie w USA. Tam właśnie zastał ich stan wojenny. Powoli wrócili do kraju, ale nie wszyscy.
W Ameryce został Andrzej Zieliński. Ale czy naprawdę został? Przecież ciągle do nas wraca i tak już od 26 lat, krąży między Polską, a Ameryką, gdzie również nagrał solową płytę pt. „Znów od zera”. Bracia śpiewali i nadal śpiewają piosenki do tekstów: Moczulskiego, Dymnego, Osieckiej, Brela, Młynarskiego, Jastrzębca-Kozłowskiego.

Współpracowali z Andrzejem Jaroszewskim i Łucją Prus. Zagrali w wielu filmach, m.in. „Mocne uderzenie”, „Cierpkie głogi”, „Kulig”, „Jak powstali Skaldowie”. Brali udział w wielu widowiskach telewizyjnych, m.in. w cyklu Agnieszki Osieckiej pt: „Listy śpiewające”. Cały czas koncertowali i nagrywali płyty. Wymienię tylko kilka tytułów „skaldowych” płyt: „Skaldowie”, „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał”, „Cała jesteś w skowronkach”, „Rezerwat miłości”. Jubileusz 35-lecia istnienia obchodzili w Zakopanem na Równi Krupowej, jak na artystów uprawiających muzykę z wyraźnym wpływem nuty góralskiej przystało.
Natomiast 40-lecie świętowali w Krakowie i wydali album pt: „Harmonia świata”. Minister kultury uhonorował naszych artystów złotym medalem „Gloria artis” – zasłużony kulturze.

UWAGA! UWAGA! – 25 lutego wchodząc do Teatru Groteska „NIE DOMYKAJMY DRZWI”, bo przecież wjedzie na scenę rozśpiewany „KULIG”. Mam nadzieje, że spadnie śnieg, a jeśli nie to sami go wyczarujemy na deskach bajkowej Groteski. Zapraszamy! Nina Repetowska

Ludzie estrady-Piotr Szczepanik

Eleni Tzoka piosenkarka polska greckiego pochodzenia, urodzona w Bielawie, w rodzinie greckich emigrantów, którzy wychowali dziesięcioro dzieci. Jej rodzina głęboko tkwiła w tradycjach artystycznych. Eleni już w szkole średniej zaczęła śpiewać w zespole „Ballada”.

Po maturze została zaangażowana do zespołu zawodowego „Prometheus”. Śpiewała na estradzie, nagrywała piosenki dla radia i uczestniczyła w programach telewizyjnych. Pierwsza jej płyta to „Po słonecznej stronie życia” nagrana z zespołem „Prometheus” Potem ukazały się kolejne jej płyty m.in. „Moja miłość”, „Buzuki Disco”, „Lovers”, „Morze snu”, „Grecja raz jeszcze” „Moje Kredo”. Za większość z tych płyt Eleni otrzymała nagrody – „Złote Płyty”. Śpiewa standardy światowe, piosenki własne, ballady i kolędy, które kocha. Najchętniej śpiewa o miłości. Całe jej życie jest miłością, twierdzi, że miłość to fundament naszego istnienia. Ma absolutną rację. Eleni to kobieta niezwykle uduchowiona, szlachetna i wielkoduszna. Wybaczyła mordercy, który zabił jej piękną córkę Afrodytę i współczuła również rodzicom chłopca, który dokonał tego czynu. Eleni mówi: trzeba żyć w taki sposób, by każdy dzień przeżyć jak najlepiej. Bez przebaczenia jest to jednak niemożliwe.

Eleni osobowość fascynująca kocha śpiew i swoją publiczność, z którą cały czas koresponduje, odpisuje na wszystkie listy. Koncertuje wszędzie: w teatrach, na estradach, w kościołach. Śpiewa także poza granicami kraju: w Szwecji, we Francji, Kanadzie, Australii.

Występuje ze swym zespołem muzycznym pod kierownictwem Kostasa Dzokasa i z tym zespołem wystąpi w naszym cyklu „Ludzie Estrady” w dniu 27 listopada o godz. 19,00 w Klubie Garnizonowym (ul. Zyblikiewicza 1)

Sercem zaprasza Nina Repetowska
Krakowski Teatr Faktu

23 października 2006 roku o godz. 19.00 w Klubie Garnizonowym (ul. Zyblikiewicza 1)-Gościem Niny Repetowskiej będzie Irena Santor Edward Hulewicz, anonsując onegdaj swą rozmowę z Ireną Santor, powiedział: „Pierwsza Dama Polskiej Piosenki. Nic dodać nic ująć”. Nic ująć to oczywiste, ale dodać to wprost obowiązek! Dla mnie to „Królowa Polskiej Piosenki” i na ten tytuł absolutnie zasłużyła. Śpiewa od urodzenia do tej pory pięknym, jasnym głosem z ciekawą barwą i niezwykłą czystością. Z wielką kulturą interpretuje swe piosenki. Ma nie tylko talent i ten piękny głos, ale także wielkie szczęście.

Po występach w chórach szkolnych trafiła do Zespołu Pieśni i Tańca „Mazowsze”, rekomendowana przez Dyrygenta Opery w Poznaniu Pana Zdzisława Górzyńskiego. A dostać się pod opiekę Miry Zimińskiej i Tadeusza Sygietyńskiego to już niebywałe szczęście. Spędziła Santor w „Mazowszu” osiem lat, ucząc się i podróżując po całym świecie – nazywa ten okres „przepiękną bajką”. W 1959 roku rozpoczęła indywidualną karierę, debiutując w popularnym programie „Zgaduj – Zgadula” i natychmiast otrzymując propozycję nagrań dla Polskiego Radia. Od tej chwili jej nazwisko nie schodzi z afiszy, okładek płyt i szpalt gazet. Zaśpiewała i nagrała ponad 1000 piosenek!!! Koncertowała w całej Polsce, w wielu krajach Europy, w obu Amerykach – wielokrotnie, w Azji i Australii. Najpiękniej wspomina Australię twierdząc, że dopiero tam można poczuć, co to jest czyste powietrze. Jest laureatką wielu festiwali. Już w 1961 roku w czasie Festiwalu w Sopocie otrzymała pierwszą nagrodę za interpretację piosenek: „Embarras” i „Walczyk na cztery ręce”. Dwukrotne Grand Prix na Festiwalu w Opolu, nagroda w Tokio.

Nie sposób wymienić wszystkie nagrody, jakie otrzymała Santor nie tylko od jurorów, również od publiczności. Nagrała wiele płyt, wiele recitali w TV i niemało piosenek do filmów polskich. Trudno zliczyć sukcesy naszej najjaśniej błyszczącej gwiazdy, ale miło dowiedzieć się, że nie tylko śpiewa – również działa społecznie na rzecz kolegów. Przez dziesięć lat pełniła funkcję Przewodniczącej Stowarzyszenia Polskich Artystów Wykonawców Muzyki Rozrywkowej. Zaprosiła do współpracy utalentowaną młodzież, uczy i dba o ochronę praw artystów. Nagrała płytę „Duety” – rejestrując swoje dawne wykonania piosenek w innej formie, jako duety z młodszymi kolegami, jak choćby z Pawłem Kukizem czy Kasią Stankiewicz.

Wielka nasza piosenkarka – cały ogrom występów estradowych, festiwalowych, telewizyjnych, ogrom nagród, wyróżnień, tytułów i ogrom sympatii publiczności – po prostu „Królowa Santor”. Przyjmiemy Królową po królewsku w stołeczno-królewskim grodzie Krakowie w dniu 23 października 2006 roku o godz. 19.00 w Klubie Garnizonowym (ul. Zyblikiewicza 1).

Zapraszam
Nina Repetowska
Krakowski Teatr Faktu

25 września 2006 kolejnym Gościem naszego cyklu "Ludzie estrady" był Leszek Długosz

Dzień w kolorze Śliwkowym....
W jesiennym, z lekka śliwkowym nastroju spotkamy się z Leszkiem Długoszem, posłuchamy Jego pięknych piosenek, porozmawiamy o rzeczach ważnych, ale i zabawnych. Znajdziemy, mam nadzieję, czas na zadumę, wspomnienia i wzruszenie a także na śmiech.
Leszek Długosz -poeta, kompozytor, pieśniarz . ukończył polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, po czym studiował w PWST (również w Krakowie) na Wydziale Aktorskim. Działalność artystyczną rozpoczął jako autor i wykonawca w Teatrzyku Piosenki UJ. W 1965 roku związał się ściśle z krakowskim kabaretem literackim 'Piwnica pod Baranami' i przez kilkanaście lat, jako autor, kompozytor, wykonawca (głównie jako piosenkarz) stanowił jedną z bardziej znaczących i twórczych osobowości tego zespołu. Od 1978 r., jak sam to określa, rozpoczyna działalność artystyczną 'bardziej na własną rękę'. Występuje na terenie kraju (na ogół jest to forma recitalu lub spotkania autorskiego), publikuje swoje utwory w prasie (wiersze, proza, piosenki). Jest autorem kilkunastu tomików wierszy, szeregu programów (m.in.cykl edukacyjny "Literatura według Leszka Długosza"), recitali, a także słuchowisk poetyckich emitowanych w radio i telewizji oraz płyt długogrających, kompaktów, kaset magnetofonowych. Dość szczególną specjalnością Długosza jest piosenka francuska. Przebywał we Francji jako stypendysta tamtejszego rządu. W Polsce jedną ze swych płyt nagrał we francuskiej wersji językowej.
Komponuje i śpiewa nadal pięknie. Pamiętamy jego piosenki autorskie: "Zamierzam być u ciebie", "Także i ty", "Już nas tak ta miłość nie obchodzi", "Na dworcach wszystkich miast", "Dzień w kolorze śliwkowym..". i niezapomnianą "Jaka szkoda" (do wiersza Stanisława Balińskiego). Występował w większości krajów europejskich, w Stanach Zjednoczonych. Także na Syberii. Jest laureatem Nagrody Artystycznej Miasta Krakowa za osiągnięcia w dziedzinie piosenki poetyckiej. Pytany o zainteresowania, tzw. hobby, odpo- wiada (i podtrzymuje tak do dziś): " - i s t n i e - n i e - możliwości, granice."

Zapraszamy zatem 25 września 2006 o godz. 19.00 do Klubu Garnizonowego (ul. Zyblikiewicza 1) na "śpiewane rozmowy" z kolejnym Gościem naszego cyklu "Ludzie estrady", aby razem pięknie poistnieć "w barwie mijających chwil"... i słuchając pieśni Leszka Długosza odkryć siebie.
Ewa Torbus

19 czerwca 2006 roku o godz. 19.00 gościem Niny Repetowskiej była Irena Jarocka

Odpływają i przypływają kawiarenki W czerwcu do nas właśnie przypłyną „kawiarenki” a wraz z nimi Irena Jarocka. – gwiazda można powiedzieć światowej sławy. Po przeczytaniu jej notki biograficznej po prostu złapałam się za głowę. To niesamowita siła i talent tej drobnej i ślicznej dziewczyny sprawiła, że chyba nie ma zbyt wielu miejsc na ziemi, w których nie śpiewała. Mówi: „Mogę występować wszędzie – w kasynie, filharmonii, w teatrze, na balu, w plenerze. W Ameryce gdy śpiewam w jakimkolwiek języku utwory z całego świat ludzie śpiewają ze mną”. Jarocka, uczennica znakomitej profesor Haliny Mickiewiczównej, debiutowała w klubach studenckich Wybrzeża. Potem kształciła w konserwatorium przy słynnej Olimpii w Paryżu. Tam też zaczęła nagrywać płyty i śpiewać u boku takich gwiazd jak Charles Aznavour czy Mirelle Mathieu.

Po powrocie do Polski współpracowała z zespołami Polanie, Czerwone Gitary, Budka suflera. Potem rozpoczęła swe muzyczne podróże zdobywając nagrody i wyróżnienia, wygrywając plebiscyty. Śpiewała we Francji, Austrii, Niemczech, Czechosłowacji, Bułgarii, Rosji, Szwajcarii, Włoszech, Portugalii, Luksemburgu, Japonii, Holandii, Belgii, Anglii, Szwecji, Finlandii – uff - na Kubie, Cyprze i Majorce, w ośrodkach polonijnych USA i Kanady. W Polsce bardzo często występowała Jarocka prezentując własne programy, grała też w filmie i w teatrze. Ciągle śpiewa i nagrywa płyty na całym świecie.

Bez śpiewu żyć nie umie. „Wiem, że kiedy śpiewam z głębi serca ludzie czują moją duszę”. Przyjedzie do nas z Teksasu, gdzie ma swój wymarzony bezpieczny dom i rodzinę. Teraz tam waśnie pracuje nad autobiografią „Piosenka o mnie samej”. Czekamy w Krakowie na Irenę Jarocką i na jej książkę.
Zobaczymy się w Klubie Garnizonowym ( Kraków, ul. Zyblikiewicza 1) w dniu 19 czerwca o godz. 19.

Serdecznie zapraszam
Nina Repetowska
Krakowski Teatru Faktu

Podczas wieczoru będą do nabycia płyty cd Ireny Jarockiej wraz z autografem

30 maja 2006 roku o godz. 19.00 gościem Niny Repetowskiej będzie Bohdan Łazuka

„Bohdan, Bohdan trzymaj się...” – i już każdy wie, że idzie tu o Bohdana Łazukę. To jeden z najpopularniejszych aktorów. Absolwent warszawskiej PWST, najzdolniejszy i najdowcipniejszy uczeń samego Ludwika Sempolińskiego, znamy go wszyscy z filmu, telewizji, estrady, kabaretu i teatru. To talent wszechstronny, ale przede wszystkim komediowy. Z piankową lekkością zabawia widzów, z wdziękiem, poczuciem humoru i wyczuciem gatunku sztuki, który w danym momencie uprawia.

Pamiętamy, a nawet potrafimy zaśpiewać piosenki z jego repertuaru, takie jak choćby: „Życzenia dla Pań”, „Dzisiaj, jutro, zawsze” (nagroda na KFPP– Opole ’63), „Bo to się zwykle tak zaczyna”, „Andriusza”, czy starowarszawską balladę „Bal na Gnojnej”. A jakże śliczne były duety Łazuki z paniami: „W siną dal, w siną dal to dla kochasia, który odszedł w siną dal” z Igą Cembrzyńską, czy „Przeklnę cię, jeżeli mnie porzucisz” z Barbarą Krafftówną.

Łazuka raczej rzadko bywał w Krakowie. Jednak „Benefis magistra sztuki Bohdana Łazuki” odbył się właśnie w naszym grodzie w Teatrze STU, u Krzysztofa Jasińskiego. Nasz Kraków, coraz piękniejszy, zwabił swą urodą również Łazukę. A my chcemy, żeby Bohdan zobaczył, że Kraków będzie jeszcze piękniejszy w maju, bo wtedy w Rynku rozkwitną kolorowe parasole w kawiarenkach. Kawa u nas lepsza niż w Warszawie. Zatem zapraszamy Bohdana Łazukę do Klubu Aktora „Loża” na linii A-B, wypijemy małą czarną, popatrzymy na piękno Rynku, a potem pomkniemy w rytmie charlestona do secesyjnej sali w Klubie Garnizonowym przy ul. Zyblikiewicza 1.

Tam dopiero będzie wesoło!!! Zapraszamy.

Nina Repetowska

Na spotkanie z Bohdanem Łazuką zapraszamy 30 maja 2006 roku o godz. 19.00. Przyjdźcie pośmiać się z nami. Tego wieczoru do nabycia będzie książka Bohdana Łazuki „Trzymam się” oraz płyty CD.

24 kwietnia 2006 o godz. 19
w Klubie Garnizonowym w Krakowie gościem Niny Repetowskiej będzie TADEUSZ WOŹNIAK

Tadeuszowi Woźniakowi towarzyszyć będą: Jolanta Majchrzak (śpiew, fortepian) oraz Piotr Woźniak (gitara, wiolonczela).

W czarowny wieczór wprowadzi Państwa Łukasz Lech.

"Zegarmistrz światła purpurowy" musi kojarzyć się z Tadeuszem Woźniakiem, który będzie kolejnym gościem naszego cyklu "Śpiewane rozmowy..." Poznałam go w latach 60 - tych w Świnoujściu, w czasie Festiwalu Kultury Studenckiej "FAMA". Woźniak to kolejny artysta wywodzący się z "ruchu studenckiego". W tamtych czasach kojarzył mi się nie wiedzieć czemu z Edith Piaf.

Może ze względu na przenikliwy głos i ogrom loków okalających twarz, czarny sweter, z którym się nie rozstawał. Nie rozstawał się również z gitarą, ciągle grał i śpiewał. Komponował, nadal komponuje wiele pieśni i piosenek jak choćby: "Hej Hanno", "Smak i zapach pomarańczy", "Leżę", "Pewnego dnia o świcie". Uczestnik wielu festiwali piosenki, nie tylko studenckiej, wielokrotnie nagradzany, ciągle śpiewa pięknie, codziennie słyszę go w Radiowej Jedynce.

Skomponował muzykę do piosenki serialowej słynnej telewizyjnej "Plebanii". Ostatnio wydał płytę zatytułowaną "Do odlotu", na której wraz z Tadeuszem Woźniakiem śpiewają Jolanta Majchrzak i Piotr Woźniak.

Jakiś czas temu napisał piękną i nastrojową muzykę do bajki "Lato Muminków", co z rozrzewnieniem wspomina mój młodszy kolega Łukasz Lech, który do tej pory nuci bajkowe melodie Muminków.

Jesienią 2005 roku spotkałam Tadeusza Woźniaka w czasie Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie, był członkiem jury konkursowego. Piękny, szczupły, uduchowiony Pan z długimi białymi włosami. Zobaczymy go w dniu 24 kwietnia 2006 roku w Klubie Garnizonowym w Krakowie, będzie naszym już 11 - tym gościem cyklu "Ludzie estrady".

Tego wieczoru do nabycia będzie najnowsza płyta Tadeusza Woźnika "Do odlotu"

Zapraszamy
Nina Repetowska

Krakowski Teatr Faktu

W cyklu "Ludzie Estrady " Gościem Niny Repetowskiej 27 marca będzie Alicja Majewska.

Alicja Majewska - urodzona w przepięknym i przyjaznym dla artystów Wrocławiu pod znakiem Bliźniąt i to nas właśnie łączy – znak zodiakalny.

Bliźniaki” dobrze się rozumieją, „lubią się i są artystyczne”. Dla mnie Alicja to „Kobieta – Motyl”, unosi się, odrealnia rzeczywistość, a jednak jej mocną stroną jest siła, ogromny głos „Kobieta – Motyl”, tak też zwano naszą genialną poetkę liryczną, córkę Wojciecha Kossaka, Marię Pawlikowską – Jasnorzewską.

Ja zauważam nawet pewne podobieństwo obu Pań: magnetyczne oczy, bujne włosy, uduchowienie, niezależność – to ten Motyl. „Motyle żyją niezależnie od systemu, Motyle są wolne” tak my wreszcie wmawialiśmy sobie ku pokrzepieniu ducha w minionej epoce historycznej. „Ja mogę dać ci skarbów tyle co kryje serca dno, więc żyjmy jak motyle, motyle wolne są” – to fragment piosenki ze spektaklu muzycznego, który onegdaj obejrzałam w warszawskim „Teatrze na Targówku”. I wtedy poznałam osobiście znakomitego kompozytora i pianistę Włodzimierza Korcza.

W tymże Teatrze występowała również wtedy Alicja Majewska, ale poznałam ją znacznie później w Krakowie. Reżyserowałam na zamówienie Estrady Krakowskiej czyli Marii Kwiecień, wielki „Koncert Noworoczny”.

Zaangażowałam do udziału w nim wielu świetnych artystów śpiewających, między innymi Alicję Majewską i nieodżałowanego Andrzeja Zauchę.

Nagrali w owym czasie płytę z kolędami polskimi. Zaśpiewali nam przepiękne kolędy w duecie, a potem w finale koncertu razem z nimi zaśpiewali „Bóg się rodzi, moc truchleje...” – pozostali wykonawcy, a kto tam wtedy nie śpiewał. Grechuta, Wójcicki, Sikorowski, Treter, Długosz, Skaldowie....Na scenie stała ogromna roziskrzona kolorami choinka. Kolędy, artyści, podniosły nastrój – pięknie i serdecznie.

Rzecz miała miejsce 29 grudnia 1989 roku w Filharmonii Krakowskiej – witaliśmy nową rzeczywistość. Publiczność płakała ze wzruszenia i dlatego nie chciała opuścić sali koncertowej. Brawom i bisom nie było końca.

Mam nadzieję, że tak też będzie w czasie kolejnego naszego spotkania „Ludzie estrady...”, bo zaśpiewa nam właśnie Alicja Majewska – „Motyl”, a towarzyszyć jej będzie jak zwykle Włodzimierz Korcz.

Alicja ciągle śpiewa, a zaczęła już w czasie studiów w Klubie „Czarny Kot”, potem w zespole „Partita”, także w „Teatrze na Targówku”, a potem na wielu koncertach, festiwalach w kraju i za granicą. Ma na swoim koncie artystycznym ogromną ilość nagród, najwięcej oczywiście na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.

Otrzymała Grand Prix na festiwalach w Rostoku i Hawanie. Majewska pracowała i pracuje z tej miary artystami co Wł. Korcz, P. Figiel, M. Czapińska, W. Młynarski czy I. Iredyński.

Przybywajcie posłuchać pięknych piosenek

Nina Repetowska
Krakowski Teatr Faktu

Gościem Niny Repetowskiej 6 lutego była Halina Kunicka

Kocham radio ponieważ rozwija wyobraźnię i wrażliwość słuchową. Właśnie przez radio poznała wielu śpiewających artystów, także Halinę Kunicką.
W ten sam sposób poznałam jej męża, autora i prezentera słynnej audycji „Rewia piosenek”. Oczywiście widywałam także Państwa Kydryńskich w telewizji, aż pewnego razu zawitali do Krakowa. Rzecz miała miejsce w Teatrze Bagatela, w pewien ciepły letni wieczór. Na scenie pojawiła się czarująca wprost urodą, głosem, temperamentem i wdziękiem Halina Kunicka. Miała na sobie modną wtedy bardzo czarną sukienkę nakrapianą kolorowymi kwiatuszkami.

Nazywaliśmy te sukienki „łączkami”. Koncert prowadził jej wspaniały mąż tworząc znakomitą atmosferę. Publiczność szalała brawom i bisom nie było końca. PóĄniej wielokrotnie widywałam tę parę na estradach polskich. Najmocniej utkwił mi w pamięci koncert w Krynicy, w czasie którego Pan Lucjan znakomicie zinterpretował „Krzyżówkę” Mariana Hemara, a tekst to przecież niełatwy.

Znamy wszyscy Halinę Kunicką, bo jakże nie znać artystki, która wystąpiła w Polsce ponad trzy tysiące razy ze swoimi recitalami, dwanaście jej nagranych longplayów sprzedano w nakładzie przekraczającym milion egzemplarzy, a trzy Złote Płyty potwierdzają sukcesy Kunickiej.
Śpiewała w kilkudziesięciu krajach na świecie, nakręciła ogromną ilość programów tv w Polsce i poza jej granicami. Śpiewa Kunicka repertuar różnorodny:
przeboje, piosenki literackie, piosenki aktorskie i kabaretowe – zawsze z sukcesem! Śpiewa, cały czas śpiewa dla wszystkich, wszędzie tam gdzie ją zapraszają.

Zapraszamy zatem i my Halinę Kunicką do Krakowa, dla nas też zaśpiewa w karnawale 2006, bo: „Jest nam dziś do tańca, jest nam cały czas, do tanga, do walca, nogi niosą nas”.
Nina Repetowska
Krakowski Teatr Faktu

Andrzej „Malina” Sikorowski, po prostu Malina – to ksywka. Fantastyczny kolega, kumpel, poeta mądry, bard, kompozytor, mandolinista i gitarzysta, absolwent polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Niezwykle barwna postać, mocno wpisana w krakowski pejzaż. Jakoś nie wyobrażam sobie Krakowa bez Andrzeja i Zespołu „Pod Budą”. Wywodzą się jak większość ludzi śpiewających w Polsce z ruchu studenckiego. Mają na swym artystycznym koncie ogrom nagród, a sam Andrzej jest laureatem nagrody tygodnika „Student” za działalność kulturalną. Malina koncertuje z Zespołem a także sam z ukochaną gitarą.

Projekt zrealizowano przy udziale finansowym Gminy Miejskiej Kraków w ramach mecenatu kulturalnego miasta Krakowa.

Niech sława Sławy trwa - Sława Przybylska

Sława jak sama o sobie mówi jest w drzewach i słońcu. Artystka to wielka, choć maleńkiej postury, wieczna dziewczyna o kocich oczach, która ciągle śpiewa. A śpiewa pięknie pieśni, piosenki, poezje swym niskim, aksamitnym głosem z pewną dozą melancholii.

Nazwano jij kiedyś „polską Juliette Greco", pewnie ze względu na jej wnikliwą i inteligentną interpretacje piosenek egzystencjalnych. To właśnie Ona była pierwsza, znakomitą interpretatorką piosenek Agnieszki Osieekiej. Śpiewała „Okularników", ..Widzisz mała jak to jest" w warszawskim kabarecie „Stodoła", „Pamiętasz była jesień", „Gorącą nocą". „Malaąuena", „Mój kapitanie". „Gdzie są kwiaty z tamtych lat", „Krakowska kwiaciarka".

To piosenki, których nie da się zapomnieć, nie tylko ze względu na ich wartość artystyczną, ale przede wszystkim ze względu na interpretację Przybylskiej. Śpiewa Sława również pieśni i piosenki żydowskie po hebrajsku, nauczyła się również języka jidisz.

Wspaniale interpretuje poezję Mordcchaja Gcbirtiga. Ze swoimi koncertami zwiedziła prawic cały świat. Kocha podróże, przyrodę, zwierzęta, gitarę, Hiszpanie, flamenco. Występowała na scenach wielu teatrów jak choćby Teatru „Syrena". Teatru na Targówku, Teatru Żydowskiego. Kilka lat temu opuściła Warszawę i mieszka w Szczawnicy, w lesie wraz ze swym mężem dyrektorem Janem Krzyżanowskim. Tam tworzą Państwo Krzyżanowscy swoistą parę „papużek nierozłączek", co mnie wzrusza, bo nie często zdarzają się dziś takie pary, zwłaszcza w środowisku artystycznym. „Pamiętasz była jesień, mały hotel pod różami, korytarza mrok już nigdy nic zapomnę..." To fragment piosenki śpiewanej przez Sławę Przybylska w filmie „Pożegnania" w reżyserii Wojciecha Hasa. Szczególnie mi bliska piosenka, bo to Lucjan Kaszycki, twórca krakowski muzykę do niej skomponował. Właśnie w tym jesiennym klimacie pragniemy zaprosić Sławę Przybylska do Krakowa, aby z nią rozmawiać, zadawać pytania i poprosić o kilka jej ulubionych piosenek.

Tym razem spotkanie ze Sławą odbędzie się w innym miejscu, nie jak zwykle w sali widowiskowej Śródmiejskiego Ośrodka Kultury, lecz blisko Plant krakowskich. Sława Przybylska odznaczona została przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskicgo Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zatem spotkamy się w Klubie Oficerskim korzystając z gościnności płk. Stanisława Gardiasa.

Sława Przybylska będzie szóstym gościem naszych spotkań z cyklu „Ludzie estrady śpiewane rozmowy".

Wystąpili już u nas: Zbigniew Wodecki, Andrzej Rosiewicz, Jacek Wójcicki, Halina Frąckowiak, Jerzy Połomski

Nagrywa wiele płyt. Polskie Nagrania podczas festiwalu w Opolu przyznały Halinie Frąckowiak Złotą Płytę za całokształt dokonań artystycznych. Piszę te kilka słów nocą słuchając jak zwykle radiowej jedynki, właśnie zaczęła śpiewać Halina Frąckowiak “Anna już tu nie mieszka” – to chyba jakiś fluid! Uznałam natychmiast, że mamy łączność i że śpiewa dla mnie!
Bardzo dziękuję i do zobaczenia w Krakowie. Poproszę wtedy o “Papierowy księżyc” i “Małego elfa”, a przede wszystkim porozmawiamy sobie i zadam Ci kilka pytań, bo nasz show to śpiewane rozmowy. Czekamy, nie zapomnij przywieĄć swoich płyt! Halina Frąckowiak będzie już czwartym miłym gościem w moim cyklu “Ludzie estrady – śpiewane rozmowy”. Poprzednikami byli wspaniali panowie – Zbigniew Wodecki, Andrzej Rosiewicz i Jacek Wójcicki.
Zapraszamy do Kamienicy Lamellowskiej – Śródmiejskiego Ośrodka Kultury, Kraków, ul. Mikołajska 2.

Z wiosennym pozdrowieniem od Haliny i ode mnie.

Nina Repetowska
Krakowski Teatr Faktu.

„Cudowne dziecko” Jacek Wójcicki w wieku 7 lat śpiewał w Krakowskiej filharmonii, co mi kiedyś wyznała jego mama. Jacek obdarzony przez naturę ogromnym, nośnym głosem o przepięknej barwie i niezwykłej lekkości śpiewa bez najmniejszego wysiłku. Ukończył krakowską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną (wydział aktorski). debiutował na scenie Teatru im. j. słowackiego w Krakowie. Wyróżniał się głosem i znakomitym ruchem scenicznym. Zaopiekowała się nim starsza koleżanka – aktorka Maria Nowotarska i przyprowadziła go któregoś dnia do Estrady Krakowskiej.

Został przekazany pod czułą opiekę słynnej Marii Kwiecień i rozpoczął karierę estradową. Tam właśnie, w estradzie, z którą współpracowałam poznałam Jacka osobiście. Był i pozostał urzekający. Urzeka urodą, prostotą, wdziękiem, nie mówiąc już o głosie. Zdobył natychmiast sympatię koleżanek i kolegów i oczywiście, co najważniejsze, publiczności. Wkrótce zaczął występować w kabarecie „piwnica pod Baranami” pod opieką legendarnego Piotra Skrzyneckiego.

Wystąpił na festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu a potem na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu zdobywając główne nagrody. Porzucił teatr i rozpoczął własną drogę artystyczną, oddał się śpiewaniu. Ma również na swym koncie artystycznym wiele ról filmowych. Najmocniej zaznaczył swoją obecność w filmie polskim rolą Świra w obrazie Magdaleny Łazarkiewicz „Ostatni dzwonek”.

Zaśpiewał w tym filmie przepiękną pieśń „Miejcie nadzieję” – to wiersz Adama Asnyka z muzyką Zbigniewa Preisnera. Jacek ma taki głos, że może śpiewać wszystko, więc śpiewa bez trudu arie operowe, operetkowe, pieśni i piosenki popularne. Ja bardzo lubię, kiedy śpiewa utwory z repertuaru słynnej Ewy Demarczyk, piosenki piwniczne jak choćby „konie Apokalipsy” Wiesława Dymnego i Zygmunta Koniecznego oraz „Sekretarkę” z tekstem Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Jacek nagrał wiele płyt, występuje przed publicznością całego świata, często w towarzystwie Beaty Rybotyckiej i wielce utalentowanego pianisty Konrada Mastyło.

Rewelacyjnie wprost śpiewa repertuar naszego ukochanego tenora Jana Kiepury. Kiedy w maju 2002 roku odsłaniano w Sosnowcu, rodzinnym mieście Kiepury, jego pomnik, nagle w tłum wjechała lśniąca limuzyna z Kiepurą, w którego wcielił się właśnie Jacek Wójcicki i odśpiewał słynne „Brunetki, blondynki” i moją ulubioną arię „Ninon”. Mam nadzieję, że tę właśnie przecudną arię zechce mi zaśpiewać w czasie spotkania z cyklu „ludzie estrady” w Sali Lustrzanej u Pollera (Kraków, ul. Szpitalna 30) 31 maja 2005 roku o godz. 19.